۱- تلویزیون داشت یه سخنرانی قدیمی از رهبر رو درباره عاشورا پخش می کرد. داشت درباره ی حضرت قاسم (ع) می گفت. که خب یه نوجوون فکر کنم ۱۳ ساله بوده و شب قبل از شهادت توی خیمه که بحث شهادت و اینا بوده می پرسه منم شهید می شم؟ اما محسین (ع) هم ازش می پرسن که شهادت برای تو چه طوریه؟ میگه " اهلا من العسل".

بین جمعیتی که نشسته بودن( به سخنرانی گوش می دادن) یه ردیف کلا جانبازایی بودن که روی ویلچر بودن. تا این جمله که :" آیا من هم فردا به شهادت می رسم؟" رو گفت دیدم تقریبا همشون سرشون پایینه دارن گریه می کنن.

با خودم گفتم اهلا من العسل رو شما می فهمین....

اگه بازم پخش شد دقت کنین متوجه می شین.

۲- مساله ی مهم تری برای گریستن وجود داره. یه چیز مهمی. یه روحی یه نوری. نمی دونم چرا عادت کردیم به کلمات و تصاویر و صداها. اصلا مساله تشنگی و تنهاییو خون و گرما نیست. مساله اون چیزیه که به دست آوردنش سخت بود و نگه داشتنش سخت تر. چیزی که به دست آوردنش سخت هست و نگه داشتنش... مساله یه باوره. باوری که توی واژه ها و فریاد ها گم شده. مساله اون چیزیه که امام حسین(ع) داشت و هنوزم که هنوزه از همه سره. اون چیزیه که هزاران نفر همون روزا به قیمت پول و ترس و بی رگی و ندونستن از دستش دادن و هنوز و تا همیشه ملعونن.

۳- به قول بابام عاشورا یه حماسه اس. برای عظمت حماسه اشک بریزیم. نه فقط غربت و مظلومیت.

۴- تو بودی می رفتی بجنگی؟

بسم الله الرحمن الرحیم

  چه لحظه ایه اون لحظه ای که گند زدی و وایسادی به غر زدن و نق زدن و توجیه و تفسیر بعد همون لحظه یکی سر می رسه که درست تو شرایط تو بوده و کارشم انجام داده. حتی اگه هیچکی هم هیچی بهت نگه و به روت نیاره ها، خودت می فهمی تقصیر خودت بوده.حالا هی بگو چرا در گنجه بازه چرا دم خر درازه. درازه که درازه تو کارتو بکن.

سلام

اومدم کتاب " شماس شامی" نوشته ی مجید قیصری رو معرفی کنم. به نظر من که حرف نداره.

هر جا دیدینش حتما بخرید یا امانت بگیرید و بخونیدش. جزئ چیزاییه که آدم بهتره بدونه. تقریبا صفحات زیادی داره. اما روانه و می شه یه روه تمومش کرد.

این کتاب یه حادثه اس! از دستش ندین.

بگذریم.

بسم الله الرحمن الرحیم

سلام

سارای عزیز

حق با توست. این یک معذرت خواهی نیست. شفاف سازیست. مذهبی هایی که می گم کسانی نیستن که می خوان کسی رو از جایی پرت کنند پایین یا خودشون رو دانشجو جا بزنند و بروند بچه سوسول ها رو بزنند یا بخوان که کسی به کهریزک فرستاده بشه و ... اینا مذهب نیست. نمی دونم چیه.

وقتی می گویم مذهبی یعنی کسی که می خواد بنده ی خدا باشه. همون خدایی که همه ی ما بهش اعتقاد داریم. همون خدایی که تا کارمون گیر می کنه دست به دامنش می شیم. همون خدایی که موقع انتخابات چشممون به دستاش بود و اونایی که اوضاع به کامشون نشد گفتن خوابه. گفتن نمی شنوه. همون خدایی که خاطر همه مونو می خواد... تا وقتی عصیان نکرده باشیم.

مگه ما چی می خوایم؟؟؟ ما جایی رو می خوایم که توش غیرت نمرده باشه. منطق نمرده باشه. تفکر نمرده باشه. دانش نمرده باشه.عفت نمرده باشه. ایمان نمرده باشه. آرامش نمرده باشه... جایی که مردمش یه بند مشغول غر زدن و فحش دادن نباشن. قانع باشن و شجاع تا بسازن آرمان شهرشونو. با هم. تو چیزی غیر از این می خوای؟

خواستن و سی سال پیش به اندازه ی کافی خون دادن . شهید و یتیم و بیوه شدن. خیلی فجیع تر از ندا آقا سلطان مردند. خیلی بیشتر از کهریزک به سرشان آمد تا انقلاب کردند.

اما بعدش چی شد؟ کی می خواین باور کنین همین امریکا و رفقای سگ تر از خودش بودن که نم نم راه گرفتن تو فرهنگ ما و آرامش ما و امنیت ما؟

من نبودم که ببینم تهران توی این چند ماهه چه ها دیده. می دونم خون خیلی ها ریخته شد. عکسا شو دیدم. خبراشو خوندم. هم باتوم دست لباس شخصیا( که نمی دونم کین خدا ان شاءالله حقشونو بذاره کف دستشون) و پلیسا رو دیدم هم قلوه سنگای دست جنبش سبزی ها. هم تن آش و لاش سربازا و بسیجیا رو دیدم هم معترضا. اینم مطمئن باش که من به شخصه قبول دارم خیلی ها زیاده روی کردن و اشتباهشون به پای نظام نوشته شد. اما هنوز و تا همیشه می گم که اشتباه بزرگتر رو یه کسای دیگه ای کردن.

سارای عزیز

سال هشتاد و هفت رو به خاطر بیار . به خاطر بیار که مشکلات مردم چی بود؟ گرونی. گشت ارشاد. قیافه ی احمدی نژاد، ویزا و هاله ی نور.

کم کم گفتن احمدی نژاد برای چی می ره تو سازمان ملل حرف از فلسطین می زنه و باعث رنجش خاطر امریکا و اروپا می شه. اینا بر خلاف کرامت انسانیه. امریکا بهتر از ونزوئلاس چون شیک تره و قوی تره و پولدارتره. ( چه دلیلی دیگه داره؟) به درک که آدم کش تر و دشمن تره.می گفتن نباید کاری کنیم امریکا یه وقت ناراحت بشه و دست ببره به اسلحه اش. انرژی هسته ای هم نمی خوایم بی خیال. گفتن اینا کرامت انسانیه و پرچم سبزو گرفتن بالا. به کسی که سپر بلای ایران شده بود توهین کردن و رقصیدن و خندیدن به پاس کرامت انسانی.

موقع انتخابات شد. برنده نشدن. گفتن های مردم بریزین تو خیابونا. شیشه شکستن. اموال مردم رو آتیش زدن. آدما رو آتیش زدن. مسجد آتیش زدن. ریختن تو انبار اسلحه ارتش و بعد شاکی شدن که چرا بهشون شلیک شده. بعد امریکا جون و انگلیس جون اومدن. دوربیناشونو رو قدم به قدم ندا زوم کردن و بعد بنگ. مردم رو به جون هم انداختن. دروغ گفتن و تهمت زدن. آدم خریدن و نمایش ها ساختن. حالا ببین  قضه چه تلخ شده و مردم حالا به خون خواهی بلند شدن.

هر دو طرف خطاهایی کردن اما به خدا ماهی رو یکی دیگه داره ازین آب گل آلود می گیره. باید پای اونو ببریم. صدای اونو خفه کنیم. پولای اونو پرت کنیم توی صورتش و بگیم برو گم شو پولت مال خودت.

من برای فوق لیسانسم درس می خونم و می رم تهران. می خوام شعار مرگ بر آمریکا و مرگ بر اسرائیل  زنده بمونه. تا وقتی پته شون بیشتر ازین روی آب بریزه و رسوا شن و همه ببینن قصه واقعی چیه. همه سعیم رو می کنم که هر جوری لازمه پای این اعتقاد بمونم تا خدا تصمیم بگیره مردی رو بفرسته که حقیقت رو پاک پاک روایت می کنه.

به قول عباس گلکار:" درخت تا زنده اس دسته ی تبر نمی شود".

سر داد و بیداد های روز دانشجو فهمیدم واسه شرکت تو این تظاهرات ها هم که شده مذهبیا باید درس بخونن برن این دانشگاه خوبای تهران. از ما که گذشت!

واقعا باعث تاسفه  که ایرانی نماها(!) کاری کنن که نتانیاهو برگرده بگه این کارا برا اسرائیل خوبه به نفع اسرائیله. یا برگردن بگن باید این BBC اینا رو تقویت کنیم داره جواب میده!

این شعار هم از طرف من تقدیم به تمام دانشجوهای مبارز واقعی. به جای نبودنم!

ایرانی حیا کن. کم BBC نگاه کن!

- آن چه نمی دانی نگو و آن چه بر تو لازم نیست بر زبان نیاور.

- در جاده ای که از گمراهی آن می ترسی قدم مگذار٬زیرا خود داری به هنگام سرگردانی و گمراهی بهتر از سقوط در تباهی هاست.

-هرگز سرزنش ملامتگران تو را از تلاش باز ندارد.

-در تمام کارها خود را به خدا بسپار که به پناهگاه مطمئن و نیرو مندی رسیده ای.

-از هر کاری که تو را به شک و تردید اندازد و یا تسلیم گمراهی کند بپرهیز.

-چه بسیار است آنچه را که نمی دانی و خدا می داند . که اندیشه ات سرگردان و بینش تو در آن راه ندارد....سپس آن را می شناسی.

کوتاه از نامه ی امام علی(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

بسم الله الرحمن الرحیم

از  این وبلاگ:

....می خوام ببینم تو تنهایی و درموندگی هام همون کسی که همه چی رو در ظاهر ریخته به هم. بلد هست که خودش جمع و جور کنه.

مثل اینکه رفته باشی خیاطی و هی بهش گیر بدی آقا چرا پارچه رو خراب کردی. چرا پاره اش می کنی و ...

نمیدونم می خوام چه کار کنم. اما میدونم می خوام ببینم و صبر کنم و بذارم هر چقدر خواست پارچه رو پاره کنه و ببره...

۱- باور کنید که بی حرم بودن ائمه تو مدینه واقعا فاجعه اس. عادت کردیم ما. یعنی چه جوری بگم؟؟؟فاااجعه اس. هیچی رو این چهار تا آرامگاه نیست. هیچی حتی سنگ.

۲- خدایا.... خیلی دمت گرم. خیلی صبوری. خیلی زیاد. خیلی زیاد.

۳- تسلیت برای سالروز شهادت امام محمد باقر (ع). ببخشید که کاری نمی تونیم بکنیم.

۴- راستی دههه ی اول ذی الحجه بین نماز مغرب و عشا دو رکعت نماز داره خیلی هم آسونه. هر رکعت یه حمد یه قل هواللله یه بار هم آیه ی فکر کنم ۱۳۳ سوره اعراف که دو خطه. خودتون چک کنین باز! اولش اینه: "و واعدنا موسی ".

۵- حدیث قشنگ از امام علی (ع): به کسی که علاقه ای به تو ندارد دل نبند.( اگه تونستی!)